தூய மனம் வெற்று இடம் போன்றது

வெற்று இடத்தைப் பார்க்கும்போது, பல தோற்றங்கள் தெரியும். தெளிவான வானம், மேகங்கள் மற்றும் மூடுபனி ஆகியவற்றைக் காண்கிறோம். சில நேரங்களில் அது இருட்டாகவும், சில சமயங்களில் சிவப்பு நிறமாகவும் தோன்றும். ஆனால் அந்த நிறங்களும் வடிவங்களும் வெற்று இடம் அல்ல.

வெற்று இடம் அந்த தோற்றங்கள் அனைத்தையும் வைத்திருக்கிறது, ஆனால் அது அவற்றால் கறைபடவில்லை. மேகங்கள் கூடுவதால் வெற்று இடம் மேகமூட்டமாக இருக்காது, மேலும் மூடுபனி தெளிவதால் புதிதாக தோன்றாது. வெற்று இடம் வெறுமனே வெற்று இடம்.

நமது அசல் மனம் ஒன்றே. எண்ணங்கள் எழுகின்றன, உணர்ச்சிகள் கடந்து செல்கின்றன, விருப்பு வெறுப்புகள் தோன்றும், ஆனால் இவை அசல் மனம் அல்ல. மனதில் தோன்றும் பல நிலைகள் மற்றும் செயல்பாடுகளைப் பார்த்து, நாம் அவற்றை "நான்" என்று புரிந்துகொள்கிறோம், ஆனால் தூய்மையான மனதின் அசல் இடம் அதை விட மிகவும் பரந்த மற்றும் அமைதியானது.

பெயர்களும் மொழியும் ஒன்றே. வார்த்தைகளில் விஷயங்களை விளக்கி, பெயர் வைத்து, தர்மப் பேச்சுகளைக் கேட்டுப் படிக்கிறோம். ஆனால் வார்த்தைகளும் பெயர்களும் திறமையானவை மட்டுமே உண்மையைச் சுட்டிக்காட்டுகின்றன; அவர்கள் தன்னை எழுப்பவில்லை. வெற்று வெளியை வார்த்தைகளில் முழுவதுமாக அடக்கிவிட முடியாது என்பது போல, விழிப்பு உலகத்தை மொழியால் மட்டும் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாது.

வார்த்தைகளும் தர்மப் பேச்சுகளும் தேவையற்றவை என்று இது அர்த்தப்படுத்துவதில்லை. புத்தரின் போதனை மொழி மூலம் பரவுகிறது, ஆனால் அதன் பொருள் மொழிக்கு அப்பாற்பட்டது. சந்திரனை நோக்கி விரல் சுட்டும் போது விரலை மட்டும் பார்க்காமல் சந்திரனை பார்க்க வேண்டும். அதே போல, ஒரு தர்மப் பேச்சைக் கேட்கும்போது, ​​வார்த்தைகளில் மட்டும் நின்றுவிடாமல், அந்த வார்த்தைகள் எந்த மனதைச் சுட்டிக்காட்டுகிறதோ அந்த இடத்தைப் பார்க்க வேண்டும்.

எண்ணங்களும் உணர்ச்சிகளும் மேகங்கள் போல வந்து விழுகின்றன. பாகுபாடுகளும் பெயர்களும் மூடுபனி போல் எழுந்து மறைந்து விடுகின்றன. ஆனால் அவை அனைத்தையும் ஒளிரச் செய்யும் அசல் மனம் வெற்றுவெளியைப் போல அகலமாகவும் தூய்மையாகவும் இருக்கிறது.

இன்று, எழும் எண்ணங்கள் மற்றும் உணர்ச்சிகளில் நாம் சிக்கிக் கொள்ளாமல், பெயரிலும் வார்த்தைகளிலும் மட்டும் இருக்காமல், அசல் மனதை, வெறுமையாக, அகலமாகவும், தூய்மையாகவும் பார்த்துக்கொண்டு நாளைக் கழிப்போமாக.