ذهن پاک مانند فضای خالی است

وقتی به فضای خالی نگاه می کنیم، ظواهر بسیاری دیده می شود. آسمان صاف، ابر و مه می بینیم. گاهی تیره به نظر می رسد و گاهی قرمز رنگ شده است. اما آن رنگ ها و اشکال خود فضای خالی نیستند.

فضای خالی همه آن ظواهر را در خود جای می دهد، اما از آنها لکه دار نمی شود. فضای خالی ابری نمی شود زیرا ابرها جمع می شوند و به تازگی ظاهر نمی شوند زیرا غبار پاک می شود. فضای خالی به سادگی فضای خالی است.

ذهن اصلی ما هم همینطور است. افکار به وجود می‌آیند، احساسات می‌گذرند، و تبعیض‌های دوست داشتن و دوست نداشتن ظاهر می‌شوند، اما اینها خود ذهن اصلی نیستند. با دیدن شرایط و کارکردهای زیادی که در ذهن ظاهر می شود، آنها را به عنوان "من" درک می کنیم، اما مکان اصلی ذهن پاک بسیار گسترده تر و ساکت تر از آن است.

نام و زبان یکی است. ما چیزها را با کلمات توضیح می دهیم، آنها را نام می گذاریم و با گوش دادن به صحبت های دارما مطالعه می کنیم. اما کلمات و اسامی فقط ابزار ماهرانه ای هستند که به حقیقت اشاره می کنند. آنها خود را بیدار نمی کنند. همانطور که فضای خالی را نمی توان به طور کامل در کلمات گنجاند، جهان بیداری را نیز نمی توان به طور کامل با زبان آشکار کرد.

این بدان معنا نیست که کلمات و صحبت های دارما غیر ضروری هستند. تعالیم بودا از طریق زبان منتقل می شود، اما معنای آن فراتر از زبان است. وقتی انگشت به ماه اشاره می کند، نباید فقط به انگشت نگاه کنیم بلکه ماه را ببینیم. به همین ترتیب، وقتی به یک سخنرانی دارما گوش می دهیم، نباید فقط در کلمات بمانیم، بلکه باید جایی را در ذهن ببینیم که کلمات به آن اشاره می کنند.

افکار و احساسات مانند ابرها می آیند و می روند. تبعیض ها و نام ها مانند مه پدید می آیند و ناپدید می شوند. اما ذهن اصلی که همه آنها را روشن می کند مانند فضای خالی گسترده و خالص است.

باشد که امروز گرفتار افکار و عواطف برخاسته نشویم و تنها در نام و واژه باقی نمانیم و روز را با نگاهی به ذهن اصیل سپری کنیم، پهن و پاکی چون فضای خالی.