Βλέπουμε να αρέσουμε και να αντιπαθούμε όπως ακριβώς είναι

Το μυαλό γεννά συμπάθεια, και επίσης προκαλεί αντιπάθεια. Αυτές οι κινήσεις εμφανίζονται και εξαφανίζονται ανάλογα με τις συνθήκες, όπως και τα φυσικά φαινόμενα. Όταν έρθει η άνοιξη, το ξέρουμε ως άνοιξη. όταν έρχεται το καλοκαίρι, το ξέρουμε ως καλοκαίρι. Με τον ίδιο τρόπο, πρώτα μαθαίνουμε να παρατηρούμε τον καιρό του νου όπως ακριβώς είναι.

Το βαθύτερο πρόβλημα συχνά δεν είναι η συμπάθεια ή η αντιπάθεια, αλλά το δεύτερο μυαλό που ακολουθεί. Όταν εμφανίζεται ένα ευχάριστο συναίσθημα και λέμε, «Πρέπει να το έχω αυτό», γίνεται προσκόλληση. Όταν εμφανίζεται ένα δυσάρεστο συναίσθημα και λέμε «Αυτό πρέπει να εξαφανιστεί», γίνεται αποστροφή. Όταν το μυαλό δημιουργεί μια άλλη αντίδραση πάνω από την πρώτη, η ταλαιπωρία γίνεται βαθύτερη.

Η εξάσκηση, λοιπόν, δεν είναι το έργο της διαγραφής των συναισθημάτων. Όταν εμφανιστεί η αγάπη, να ξέρετε ότι εμφανίστηκε η αγάπη. Όταν εμφανίζεται η αντιπάθεια, να ξέρετε ότι εμφανίστηκε η αντιπάθεια. Αλλά μην μένετε εκεί κάνοντας έναν σταθερό εαυτό, έναν σταθερό άλλο και μια μεγαλύτερη ιστορία. Αυτό που προκύπτει από συνθήκες μπορεί επίσης να αφεθεί να περάσει μέσα από συνθήκες.

Ο διαλογισμός της αναπνοής λειτουργεί με τον ίδιο τρόπο. Όταν μπαίνει η αναπνοή, να ξέρεις ότι μπαίνει. Όταν σβήνει, να ξέρεις ότι σβήνει. Δεν προσθέτουμε «καλά» ή «κακά», «έκανα καλά» ή «απέτυχα». Γνωρίζουμε απλώς το φαινόμενο που συμβαίνει τώρα. Οι σκέψεις και τα συναισθήματα στο μυαλό μπορούν να φανούν με τον ίδιο τρόπο.

Η σημερινή πρακτική δεν αναγκάζει το νου σε υπακοή. Είναι να μάθεις να γνωρίζεις καθαρά το μυαλό. Κοιτάξτε προσεκτικά κάθε κατάσταση και μην δημιουργείτε περιττή προσκόλληση ή αποστροφή πάνω από αυτήν. Όταν παρατηρούμε την συμπάθεια και την αντιπάθεια καθώς περνούν, το μυαλό επιστρέφει σιγά σιγά στη φυσική του ροή.