Ακόμη και αφού δούμε τη φύση μας, οι συνήθειες διαλύονται αργά.

Το No-mind δεν είναι μια μουδιασμένη κατάσταση χωρίς καθόλου μυαλό. Είναι το μέρος όπου ο αρχικός νους αποκαλύπτεται όπως είναι, απαλλαγμένος από τη δύναμη της διακριτικής σκέψης και της αυταπάτης που προσκολλώνται πάνω μας και μας ταρακουνούν. Είναι το ξεκάθαρο μέρος πριν προκύψουν σκέψεις για καλό και κακό, κέρδος και απώλεια.

Αν έχουμε δει πλήρως αυτό το μέρος, μπορούμε να πούμε ότι δεν έχουν απομείνει ξεχωριστά σκαλοπάτια για να ανέβουμε. Αν έχουμε δει καθαρά τη φύση μας, τι άλλο θα αγωνιζόμασταν να κερδίσουμε; Αυτός είναι ο λόγος που ο Seon μιλάει για το να βλέπεις ταυτόχρονα και να τελειώσεις ταυτόχρονα.

Αλλά η κατανόηση αυτού με λόγια είναι διαφορετική από την πραγματική εξαφάνιση παραπλανητικών σκέψεων στη ζωή. Ακόμα κι αν γυρίσουμε μια σκέψη πίσω και δούμε τη φύση μας, οι μακροχρόνιες συνήθειες και το κάρμα μπορούν να αναδυθούν ξανά μέσω του σώματος, της ομιλίας και των σχέσεων. Αυτό που χρειάζεται τότε δεν είναι να αρνηθούμε την αφύπνιση, αλλά να ωριμάσουμε αυτό που έχει δει στην καθημερινή ζωή.

Μια πόρτα μπορεί να ανοίξει μια φορά. Αλλά η σκόνη μέσα στο δωμάτιο δεν εξαφανίζεται όλη τη νύχτα. Αν ξέρουμε ότι η πόρτα έχει ανοίξει, αφήνουμε τώρα το φως, βλέπουμε τη σκόνη που έχει μαζευτεί και την σκουπίζουμε ήσυχα. Η εξάσκηση δεν είναι το να βάζεις κάτι άγνωστο σε σχήμα. Είναι η καθημερινή επιβεβαίωση ότι το μυαλό που έχει ήδη δει δεν θολώνει.

Δεν χρειάζεται λοιπόν να γίνουμε ανυπόμονοι όταν μιλάμε για μη νου. Αν δούμε ότι οι παραπλανητικές σκέψεις παραμένουν, αυτή η ίδια η θέα είναι ο τόπος της πρακτικής. Όταν αυξάνεται η προσκόλληση, βλέπουμε την προσκόλληση. Όταν αυξάνονται οι διακρίσεις, βλέπουμε τις διακρίσεις και επιστρέφουμε στο καθαρό φως της αρχικής φύσης. Το να μην προσποιείσαι ότι είσαι ολοκληρωμένος, αλλά να διαλύεις ειλικρινά τις υπόλοιπες συνήθειες, είναι η στάση της εξάσκησης.