Wij zien sympathie en afkeer zoals ze zijn

De geest geeft aanleiding tot sympathie, maar ook tot afkeer. Deze bewegingen verschijnen en verdwijnen afhankelijk van de omstandigheden, net als natuurlijke verschijnselen. Als de lente komt, kennen we het als lente; als de zomer komt, kennen we het als zomer. Op dezelfde manier leren we eerst het weer van de geest op te merken zoals het is.

Het diepere probleem is vaak niet dat hij zichzelf wel of niet leuk vindt, maar de tweede geest die daarop volgt. Wanneer er een prettig gevoel verschijnt en we zeggen: ‘Dit moet ik hebben’, wordt het gehechtheid. Als er een onaangenaam gevoel verschijnt en we zeggen: ‘Dit moet verdwijnen’, wordt het afkeer. Wanneer de geest een nieuwe reactie bovenop de eerste creëert, wordt het lijden dieper.

Oefenen is daarom niet het werk van het uitwissen van emoties. Als er liefde verschijnt, weet dan dat er liefde is verschenen. Als er afkeer verschijnt, weet dan dat er afkeer is verschenen. Maar blijf daar niet en maak een vast zelf, een vaste ander en een groter verhaal. Wat door omstandigheden ontstaat, kan ook door omstandigheden heen gaan.

Ademmeditatie werkt op dezelfde manier. Wanneer de adem binnenkomt, weet dan dat hij binnenkomt. Als hij uitgaat, weet dan dat hij naar buiten gaat. We voegen er niet ‘goed’ of ‘slecht’ aan toe, ‘ik heb het goed gedaan’ of ‘ik heb gefaald’. We kennen eenvoudigweg het fenomeen dat zich nu voordoet. Gedachten en emoties in de geest kunnen op dezelfde manier worden gezien.

De praktijk van vandaag dwingt de geest niet tot gehoorzaamheid. Het is het leren kennen van de geest helder. Kijk goed naar elke situatie en creëer er geen onnodige gehechtheid of afkeer aan. Wanneer we merken dat we het wel of niet leuk vinden terwijl ze voorbijgaan, keert de geest langzaam terug naar zijn natuurlijke stroom.