حتی پس از دیدن طبیعت ما، عادت ها به آرامی از بین می روند.
بدون ذهن یک حالت بی حس و بدون ذهن نیست. این مکانی است که ذهن اصلی خود را آنگونه که هست نشان می دهد، رها از نیروی تفکر تبعیض آمیز و توهم که به ما می چسبد و ما را می لرزاند. این مکان روشن قبل از ظهور افکار خوب و بد، سود و زیان است.
اگر آن مکان را به طور کامل دیده باشیم، می توانیم بگوییم پله های جداگانه ای برای صعود باقی نمانده است. اگر ماهیت خود را به وضوح دیده باشیم، برای به دست آوردن چه چیز دیگری مبارزه خواهیم کرد؟ به همین دلیل است که Seon از دیدن یکباره و تمام کردن یکباره صحبت می کند.
اما درک این موضوع در کلمات با ناپدید شدن واقعی افکار واهی در زندگی متفاوت است. حتی اگر یک فکر را به عقب برگردانیم و ماهیت خود را ببینیم، عادات دیرینه و کارما می توانند از طریق بدن، گفتار و روابط دوباره بالا بیایند. آنچه در این صورت لازم است انکار بیداری نیست، بلکه بلوغ آنچه در زندگی روزمره دیده شده است.
یک در یک بار می تواند باز شود. اما گرد و غبار داخل اتاق همه یک شبه از بین نمی رود. اگر می دانیم در باز شده است، اکنون نور را وارد می کنیم، غباری را که جمع شده است می بینیم و بی سر و صدا آن را جارو می کنیم. تمرین کار این نیست که چیزی ناشناخته را به شکل اجباری درآوریم. این تأیید روزانه است که ذهنی که قبلاً دیده شده است تیره نمی شود.
بنابراین نیازی به بی حوصلگی در هنگام صحبت از بی فکری نیست. اگر دیدیم که افکار هذیانی باقی میماند، همان دیدن محل تمرین است. وقتی دلبستگی بالا می رود، دلبستگی را می بینیم. وقتی تبعیض بالا می رود، تبعیض را می بینیم و به نور روشن طبیعت اصلی باز می گردیم. تظاهر نکردن به کامل بودن، اما صادقانه از بین بردن عادات باقی مانده، نگرش تمرین است.
بدون ذهن، بی حسی بدون فکر نیست، بلکه جایگاه ذهن اصیل است که تبعیض و توهم آن را نمی کشاند. حتی اگر طبیعت خود را دیده باشیم، وقتی عادت های قدیمی باقی می مانند، باید دوباره در زندگی صیقل داده شوند. انصافاً دیدن ذهنی که امروز برمی خیزد و برگشتن به مکان روشن، تمرین است.
