แม้ได้เห็นธรรมชาติของเราแล้ว นิสัยก็ค่อยๆ หายไป

การไม่มีจิตใจไม่ใช่สภาวะมึนงงที่ไม่มีจิตใจเลย เป็นสถานที่ที่จิตเดิมเผยออกมาตามสภาพที่เป็นอยู่ หลุดพ้นจากพลังแห่งความคิดแบ่งแยกและความหลงที่เกาะแน่นและเขย่าเรา เป็นที่แน่ชัดก่อนที่ความคิดเรื่องความดีและความชั่วจะมีได้มีเสียเกิดขึ้น

ถ้าเราได้เห็นสถานที่นั้นจนหมดก็บอกได้เลยว่าไม่มีบันไดเหลือให้ปีนอีกต่อไป ถ้าเรามองเห็นธรรมชาติของเราอย่างชัดเจน เราจะดิ้นรนเพื่อให้ได้มาอะไรอีก? นี่คือสาเหตุที่ Seon พูดถึงการมองเห็นในคราวเดียวและจบลงในคราวเดียว

แต่การทำความเข้าใจด้วยคำพูดนั้นแตกต่างจากการมีความคิดลวงหายไปในชีวิตจริงๆ แม้ว่าเราจะหันกลับมาคิดและเห็นธรรมชาติของเรา นิสัยและกรรมที่ยืนยาวก็สามารถกลับคืนมาได้ทางกาย วาจา และความสัมพันธ์ สิ่งที่จำเป็นไม่ใช่การปฏิเสธการตื่น แต่เพื่อพัฒนาสิ่งที่เห็นในชีวิตประจำวันให้เติบโต

ประตูสามารถเปิดได้ครั้งเดียว แต่ฝุ่นภายในห้องก็ไม่ได้หายไปหมดในชั่วข้ามคืน ถ้าเรารู้ว่าประตูเปิดแล้ว เราก็ปล่อยให้แสงเข้ามา เห็นฝุ่นที่เกาะตัวอยู่ และกวาดมันออกไปอย่างเงียบๆ การฝึกฝนไม่ใช่การบังคับบางสิ่งที่ไม่รู้จักให้เป็นรูปเป็นร่าง เป็นการยืนยันทุกวันว่าจิตที่มองเห็นแล้วไม่ขุ่นมัว

ดัง​นั้น ไม่​จำเป็น​ต้อง​ใจ​ร้อน​เมื่อ​พูด​ถึง​เรื่อง​ไม่มี​ใจ. ถ้าเราเห็นว่ายังมีความคิดหลงอยู่ การเห็นนั้นก็เป็นที่ปฏิบัติ เมื่อความผูกพันเกิดขึ้น เราก็เห็นความผูกพัน เมื่อการเลือกปฏิบัติเพิ่มขึ้น เราจะเห็นการเลือกปฏิบัติ และกลับคืนสู่แสงสว่างอันชัดเจนแห่งธรรมชาติดั้งเดิม การไม่เสแสร้งทำเป็นว่าสมบูรณ์ แต่เป็นการขจัดนิสัยที่เหลืออยู่อย่างจริงใจ ถือเป็นทัศนคติของการฝึกฝน