وقتی به دنبال ذهن آشفته می گردیم، هیچ چیز ثابتی برای درک وجود ندارد
وقتی هویکه گفت ذهنش آرام نیست، بودیدهارما به او گفت آن ذهن را بیاورد. داستان میگوید وقتی هویکه آن را جست و نتوانست ذهن را به دست آورد، بودیدهارما گفت: «من پیشاپیش ذهن تو را آرام کردهام.»
رنج بیتردید احساس میشود. با این حال، وقتی دقیقاً همان ذهن آشفته را جستوجو میکنیم، نمیتوان آن را همچون چیزی ثابت و واحد گرفت. افکار، احساسات، خاطرهها و واکنشهای بسیار گرد هم میآیند و تنها به صورت رنج ظاهر میشوند.
این بدان معنا نیست که باید وجود رنج را انکار کنیم. بلکه راهب هیدال به ما میگوید آن را به «چیزی که کاملاً مرا عذاب میدهد» بزرگ نکنیم، بلکه آرام نگاه کنیم و نبودِ جوهر ثابت و شیوه کارکرد آن را ببینیم.
امروز، وقتی ذهنی آشفته پدید میآید، آن را نگیرید و بزرگش نکنید. آرام در جستوجوی آن باشید، نور آگاهی را بر آن بتابانید و بگذارید ذهن گشوده شود.
رنج قطعا احساس می شود. با این حال، وقتی دقیقاً به دنبال آن ذهن آشفته می گردیم، نمی توان آن را به عنوان یک چیز ثابت درک کرد. بسیاری از افکار، عواطف، خاطرات و واکنش ها در کنار هم جمع می شوند و فقط به صورت رنج ظاهر می شوند. ما منکر رنج نیستیم. ما با آرامش شاهد عدم وجود ماده ثابت و نحوه عملکرد آن هستیم.
